Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tematyka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tematyka. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 24 sierpnia 2009
Działam, a raczej staram się
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Minął kolejny dzień, a może nie do końca, bo to zazwyczaj wieczorami coś robię. I to nie ważne, czy to dzień wolny, czy pracujący, to zawsze od godziny szóstej, a jeszcze lepiej od dziesiątej mogę się poświęcić pracy własnej. Tak to niestety jest, że następnego dnia mam problemy ze wstawaniem. Cóż, jedni są skowronkami inni sowami. Dobrze mi się tak żyje i choćbym chciała się obudzić w wolny dzień o siódmej rano i coś zrobić, to jest ciężko, ale nie o tym będę pisać.
Udało mi się dzisiaj w końcu pójść do księgarni. Szkoda, że nic nie kupiłam, ale i tak spędziłam tam ponad dwadzieścia minut. Może za dużo ludzi, a może wzrok sprzedawców i niechęć do zadania im pytania lub strach przed podejściem sprawił, że nie znalazłam tego, czego szukałam. I prawie udało mi się pójść do restauracji meksykańskiej, ale za dużo ludzi było i ciężko z miejscem, więc sprawnie ją tylko minęłam i ruszyłam dalej. To w sumie tyle, co się tyczy moich wczorajszych rozczulań nad tematem list zadań.
Zawsze narzekam na język polski i pewnie będę na niego narzekać. Niby się na nim wychowałam, to zawsze będzie mi pewnie sprawiał trudności i irytował tymi wszystkimi niepotrzebnymi wg mnie odmianami. Pewnie nigdy nie zostanie uproszczony, jak angielski (jakby czasy wyrzucić, to byłby banalny całkiem), więc i następne pokolenia dzieci będą się męczyć ze "zrobiłam/zrobiłem". Dlaczego o tym piszę? Skoro tytuł mojej książki wywodzi się od angielskiego "Lonely and the city" (analogicznie do "Sex and the city"), to praktycznie zmieniałoby mi się w tytule kolejnych części ostatnia część zdania. W przypadku części pierwszej i czwartej wystarczy zrobić liczbę mnogą, a w tym przypadku, czyli przymiotnika zostaje ona taka sama, więc wszystkie części brzmią po prostu "Lonely and the ..." i w wolne miejsca po kolei miałabym "School", "City", "Pain", "World". Takie to proste, a w naszym wspaniałym języku, hmm.
Fot.: www.czytelnia.pwn.pl
„Samotni w wielkiej szkole, „Samotna w wielkim mieście”, „Samotny w wielkim bólu” i „Samotni w wielkim świecie”. Może nie jest to wielka różnica, ale nie mogę sobie wyobrazić ładnej i schludnej okładki, tylko widzę ją całą zapisaną tytułami, a po angielsku taka śliczna mi się wydaje...
Koniec narzekania, pora napisać to, co miało być napisane:
"Samotny w wielkim bólu"
To kolejne po "Samotnej w wielkim mieście" opowiadanie z cyklu. Wcześniejsze o samotnych matkach zostały zastąpione czymś bardziej prawdziwym, a może też nie tak do końca.
Jest to historia nieśmiałego chłopaka, który dowiaduje się, że jedna z koleżanek, którą już kilka razy widział na imprezie, ma guza mózgu. Niby nic takiego, gdyby nie fakt, że bardzo mu się ona podoba. W końcu nie potrafi ani jej współczuć, ani z nią porozmawiać. Jednak to, co się dowiedział o jej stanie zdrowia sprawia, że chce do niej dotrzeć za wszelką cenę. I udaje mu się na kolejnej imprezie. Zdziwiony tym, że ona jest taka szczęśliwa, postanawia z nią porozmawiać. Tak od słowa do słowa lądują u niej. I tutaj rozpoczyna się historia nieśmiałego chłopaka i chorej dziewczyny, która namawia go na dziecko bez zobowiązań, które po urodzeniu miałaby wychowywać jej siostra. Decyzja zapada, ale czy nieśmiały chłopak podoła zadaniu będąc u boku dziewczyny w ciąży, która odstawia swoje leki i poddając się chorobie zwalcza ataki, by uratować dziecko i spełnić swoje marzenie.
Więcej nie napiszę. I tak już chyba wyjaśniłam wiele. Myślę, że do środy uporam się z felietonem "Samotność, a..", a póki co idę poprawić kolejny rozdział.
Antonina Kostrzewa
wtorek, 23 czerwca 2009
Kolejny tydzień
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Artykuł o edukacji udało mi się napisać zgodnie z planem, chociaż musiałam go dużo skrócić, zwłaszcza studia, jak zresztą widać. Reszta, mam nadzieję, że została napisana w miarę spójnie i ciekawie. Zainteresować czytelnika to dla mnie teraz priorytet. W inny sposób nie uda mi się dotrzeć do większej liczby ludzi, zwłaszcza tych znudzonych pracą i przeszukujących internet.
W sumie pisząc ten felieton doszłam do wniosku, że w mojej książce „Zawstydzeni, czyli skazani na.. samotność” opowiadanie „Samotna w wielkim mieście” to niejako jej wycinek. Opowiadając o losach nieśmiałej kobiety w przededniu ukończenia studiów i znalezieniu pracy pomijam inne etapy życia osób samotnych. Zagłębiając się dalej znalazłam tematy niejako do uzupełnienia, a może jako do kolejnych części książki. Teraz się zastanawiam, czy „Samotna w wielkim mieście” jest wystarczającą pozycją, by starać się wydać ją samą? Czy może dopisać kolejne części i z pełnym przekrojem życia osób nieśmiałych zrobić niejako zbiór opowiadań. Dobrze wiem, że napisanie kolejnych części zajmie mi dużo czasu, a mój wymarzony sierpień oddali się wtedy w czasie, może nawet i o kolejny rok lub dwa.
W sumie pisząc ten felieton doszłam do wniosku, że w mojej książce „Zawstydzeni, czyli skazani na.. samotność” opowiadanie „Samotna w wielkim mieście” to niejako jej wycinek. Opowiadając o losach nieśmiałej kobiety w przededniu ukończenia studiów i znalezieniu pracy pomijam inne etapy życia osób samotnych. Zagłębiając się dalej znalazłam tematy niejako do uzupełnienia, a może jako do kolejnych części książki. Teraz się zastanawiam, czy „Samotna w wielkim mieście” jest wystarczającą pozycją, by starać się wydać ją samą? Czy może dopisać kolejne części i z pełnym przekrojem życia osób nieśmiałych zrobić niejako zbiór opowiadań. Dobrze wiem, że napisanie kolejnych części zajmie mi dużo czasu, a mój wymarzony sierpień oddali się wtedy w czasie, może nawet i o kolejny rok lub dwa.
Fot. : www.brasstackthinking.com
Ja zaś nadal żyjąc i pracując w tym samym miejscu będę popadać w coraz to większą depresję przez następne niezrealizowane marzenie, do którego mam, tak naprawdę, już blisko. Wiem, że samo wydanie książki niewiele zmieni w moim życiu, ale może chociaż przez jeden dzień będę dumna z siebie. Porzucając jednak stan mojego umysłu i plany na przyszłość, takie to kolejne opowiadania urodziły się w mojej głowie:
- „Samotny w wielkiej szkole” - opowieść o nieśmiałym chłopcu, który musi sobie radzić w twardym świecie podstawówki. Jego problemy z akceptacją rówieśników, poniżanie i bójki z ich strony, a także trudności dojrzewania nieśmiałej osoby poszukującej swojej pierwszej miłości. Miejsce akcji stylizowane na polską podstawówkę w dużym mieście.
- „Samotna w wielkim mieście” (tą już mam napisaną) – opowieść o dwójce młodych ludzi, którzy przebywają ze sobą prawie cały dzień, a jednak brak im odwagi by wykonać pierwszy krok i odezwać się do siebie. Problemy z funkcjonowaniem wśród normalnych osób i poszukiwanie zrozumienia z ich strony. Miejsce akcji stylizowane na japońską metropolię.
- „Samotne w wielkim łożu” - historia dwóch samotnych matek wychowujących dzieci i ich problemy w odnalezieniu się w społeczeństwie. Ich konflikt z rodziną i bezdusznymi urzędami oraz poczucie wielkiej bezradności. Miejsce akcji stylizowane na amerykańskie miasteczko.
- „Samotni w wielkim świecie” - samotne życie trójki emerytów-przyjaciół, którzy po stracie bliskich starają się odnaleźć samych siebie i sens dalszej egzystencji. Świat, w którym wiek nie jest problemem, a podążająca za nimi od urodzenia nieśmiałość nie pozwalająca im cieszyć się z ostatnich dni. Miejsce akcji stylizowane na miasto we Francji.
- „Samotne w wielkim łożu” - historia dwóch samotnych matek wychowujących dzieci i ich problemy w odnalezieniu się w społeczeństwie. Ich konflikt z rodziną i bezdusznymi urzędami oraz poczucie wielkiej bezradności. Miejsce akcji stylizowane na amerykańskie miasteczko.
- „Samotni w wielkim świecie” - samotne życie trójki emerytów-przyjaciół, którzy po stracie bliskich starają się odnaleźć samych siebie i sens dalszej egzystencji. Świat, w którym wiek nie jest problemem, a podążająca za nimi od urodzenia nieśmiałość nie pozwalająca im cieszyć się z ostatnich dni. Miejsce akcji stylizowane na miasto we Francji.
Wczoraj mi się śniło, że w wyniku wypadku straciłam wzrok i by pisać dalej musiałam używać syntezatora mowy i słuchawek (pewnie dlatego by nikt nie słyszał wokół, o czym piszę). Nie było w tym jednak nic takiego strasznego, tylko rano zaczęłam się zastanawiać, w jaki sposób mogłabym się wtedy utrzymać i szukać plusów w całej tej sytuacji. Doszłam do wniosku, że w końcu mogłabym nosić okulary przeciwsłoneczne cały rok i mogłabym przestać dbać o swój wygląd, bo ludzie pomyśleliby, że: „Jest niewidoma, więc pewnie sama nie wie, jak wygląda i w co jest ubrana”. Tak wiem, życie osób samotnych jest chore i potrafią udowodnić, że każdemu jest lepiej, tylko nie im. Szkoda tylko, że tak wiele z nas boi się pójść do lekarza czy przyjaciół ze swoim problemem i postarać się poszukać recepty na swoje marne życie, w którym nawet wygrana w lotka nie wywołuje uśmiechu na naszych ustach.
Fot. : www.herald.ie
Tyle mam dzisiaj do napisanie o sobie i o swojej książce. Przyszła pora na coś o blogu. Póki co nie planuje dodawać kolejnych buttonów do toplist itp. Myślę, że czas będzie działał na moją korzyść i część rzeczy będzie znikać ze strony robiąc ją bardziej przejrzystą. Od pierwszego dnia po założeniu bloga szukałam dla siebie odpowiedniego layoutu (jakoś wyraz skórki mi tu jakoś źle pasuje), ale ciągle nie mogę nic znaleźć odpowiedniego dla siebie i jednocześnie takiego, co nie ma milion osób na świecie. I tak, jeśli coś już znajdę, to pewnie to zmodyfikuję, ale póki co nie narzekam na standardowy wygląd bloga. Wiem, że nie wygląda zaskakująco, ale podobno liczy się treść a nie wygląd. Wczoraj koleżanka w pracy powiedziała: „Nie rozumiem ludzi, którzy piszą blogi. Po chol*rę pisać coś, czego nikt i tak nie czyta.”. Próbowałam jej to jakoś wyjaśnić, ale widząc jej minę i przytakiwanie skończyłam temat. Może i tego nikt nie czyta..
Antonina Kostrzewa
Etykiety:
blog,
bohater,
felieton,
książka,
miejsce,
nieśmiałość,
publikacja,
samotność,
singiel,
single,
tematyka,
tytuł,
wstyd
Napisz pierwszy komentarz
piątek, 22 maja 2009
Plany
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Nadeszła pora by coś napisać. Chyba już nie o książce, bo nie ma co za dużo zdradzać. Co do postępów, to piąty rozdział aktualnie w poprawie. Tylko, że piątek ma to do siebie, że nawet długopis w ręce leżeć nie chce. Jutro będzie trzeba nadrabiać, ale póki mam chęci to będę działać. Byle do przodu i może uda się osiągnąć wersję finalną.
Fot.: www.izismile.comCo potem? Cóż. Zajmę się okładką. Mam pomysł na nią i albo namówię znajomego na narysowanie jej lub zrobię zdjęcie, a później pobawię się w photoshopie, by osiągnąć jakiś dobry efekt. Póki co nie zajmuję sobie tym głowy, bo tylko odciągnie mnie od rzeczy ważniejszych.
Dzisiaj na blogu bez zmian. Przyjdzie czas na nowe elementy. Ciągle obserwuję ruch na stronie i cieszę się, że ktoś tu zagląda, chociażby na chwilę. Nadchodzi ta pora, kiedy przydałoby się poruszyć kilka istotnych dla osób samotnych kwestii. Będą to rozszerzone opisy z książki i mam nadzieję, że będą interesujące. Na pierwszy rzut pójdą:
- Samotność, a.. płeć,
- Samotność, a.. alkoholizm,
- Samotność, a.. narkotyki,
- Samotność, a.. jej przyczyny.
Antonina Kostrzewa
czwartek, 21 maja 2009
Narracja
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Wydawać by się mogło, że dla początkującego pisarza lub pisarki, jak w moim wypadku, pisanie dialogów jest najtrudniejszą rzeczą w książce. Okazuje się, że już sama narracja może być problemem. Ja zastosowałam w książce podwójną narrację - wszechwiedzący narrator i bezpośredni występujący jako doświadczenia głównego bohatera, czyli Yoshiko. Ten pierwszy wprowadza nas w historię i opisuje miejsca akcji, natomiast drugi, wskazuje jak odbiera otaczający świat, wraz ze swoimi myślami. Dzięki temu dowiadujemy się, co czuje Yoshiko i jak dane sytuacje wpływają na jej psychikę. Poznajemy świat oczami samotnej osoby - jej postrzeganie niektórych rzeczy i komentarze, co do innych osób chcących jej pomóc. Zauważymy wtedy, jak jej decyzje różnią się od tych, które my byśmy podjęli.
Mój problem polegał na rozdzieleniu tych dwóch typów narracji, ale tak, by przebiegały one jednocześnie w całej książce. Wiele rzeczy musiałam zmieniać z trzecioosobowej na pierwszoosobową narrację, ale myślę, że się udało. Po napisaniu myśli Yoshiko kursywą wszystko stało się przejrzyste i proste. Jeszcze muszę poprawić niektóre elementy w pierwszym rozdziale, mimo że już go poprawiałam, ale jak wiadomo, dopóki nie nauczysz się pisać, będziesz poprawiać bez końca. Obym dotrwała do tego końca.
Zaraz się wezmę za poprawianie kolejnego rozdziału. Gdy skończę pisać na blogu wprowadzenie do książki, będę opisywać życie osób samotnych rozwijając niektóre elementy książki. Czy znajdą się tutaj jej fragmenty? Pewnie tak i tak cały czas coś z niej tutaj przedstawiam.
Fot.: www.flickr.com
Kilka słów o blogu. Wczoraj dołączyłam statystyki. Nie wyświetla się 0, więc widocznie nie tylko ja tu zaglądam. W sumie te dane będą dla czytających, niż dla mnie, bo mi google analytics pokazuje wszystko dokładnie. Znów kilka wejść z zagranicy, ale na tyle krótkie by sądzić, że to przypadek. Jak zwykle czekam na pierwszy komentarz, który pokaże mi, że ktoś tu naprawdę zagląda. Potem będę mogła dodać obserwowanie blogu, bo póki co jest na to za wcześnie.
Zaraz się wezmę za poprawianie kolejnego rozdziału. Gdy skończę pisać na blogu wprowadzenie do książki, będę opisywać życie osób samotnych rozwijając niektóre elementy książki. Czy znajdą się tutaj jej fragmenty? Pewnie tak i tak cały czas coś z niej tutaj przedstawiam.
Fot.: www.flickr.com
Antonina Kostrzewa
środa, 20 maja 2009
Coś o samej książce
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Książka nie będzie poradnikiem z cyklu: "Jak radzić sobie z samotnością lub samotnikiem". Osoba samotna nie znajdzie tu opisu, jak krok po kroku zwalczyć swoją nieśmiałość i znaleźć miłość swojego życia. Znajomi samotników nie będą mieli podanego na tacy przepisu, jak uszczęśliwić taką osobę. Na pewno coś takiego będzie przewijać się między wierszami, ale głównym założeniem jest pokazanie, jak wygląda życie osoby samotnej - jej problemy ze światem, które dla innych osób są czymś zwykłym. Samotnicy uświadomią sobią, że nie jest z nimi jeszcze tak źle, bo nie robią tego, tego i tego, co zostało opisane, ale gdy zaczną rozmyślać, stwierdzą, że jednak tak jest. Pomyślą, co mogą zmienić w swoim życiu, by nie zagłębić się za bardzo. Jak znów znaleźć choć mały promyk nadziei na lepsze jutro. Osoby starające się pomóc tym osobom zobaczą, jakie błędy robią, o których nie zdają sobie sprawy. Zrozumieją, że ich działania przynoszą więcej szkód niż korzyści, a jakie małe drobnostki mogliby zrobić, by pokazać, że zależy im na nich.
Fot.: www.motifake.com
Fot.: www.motifake.comKilka słów o samym blogu:
Póki co udaje mi się robić wpisy codziennie, ale myślę, że pewnie za niedługo będą to 2-3 wpisy tygodniowo. Nie, że nie będę miała o czym pisać. To taka fascynacja czymś nowym. Jak widzicie nawet układ bloga się zmienia, ciągle coś dodaję, a z czasem zacznę usuwać niepotrzebne rzeczy. Postów kasować nie będę, może coś będę edytować, ale nie zanosi się na to. Jeszcze trochę rzeczy dotyczącej samej książki zostało mi do napisania, a później będę opisywać, jak mi idzie jej poprawianie, bo napisana to już w sumie jest. Póki co idzie mi nawet dobrze, przeznaczam jedno popołudnie na poprawki, a drugie na przepisanie. Wiem, że pewnie coś mi wypadnie i system się nie sprawdzi, ale póki co mam zacięcie i jak nie chce mi się poprawiać i myśleć, to po prostu przepisuję. Najwyżej po następnym druku będzie co poprawiać.
A w najbliższym wpisie chyba pora na narrację.
Póki co udaje mi się robić wpisy codziennie, ale myślę, że pewnie za niedługo będą to 2-3 wpisy tygodniowo. Nie, że nie będę miała o czym pisać. To taka fascynacja czymś nowym. Jak widzicie nawet układ bloga się zmienia, ciągle coś dodaję, a z czasem zacznę usuwać niepotrzebne rzeczy. Postów kasować nie będę, może coś będę edytować, ale nie zanosi się na to. Jeszcze trochę rzeczy dotyczącej samej książki zostało mi do napisania, a później będę opisywać, jak mi idzie jej poprawianie, bo napisana to już w sumie jest. Póki co idzie mi nawet dobrze, przeznaczam jedno popołudnie na poprawki, a drugie na przepisanie. Wiem, że pewnie coś mi wypadnie i system się nie sprawdzi, ale póki co mam zacięcie i jak nie chce mi się poprawiać i myśleć, to po prostu przepisuję. Najwyżej po następnym druku będzie co poprawiać.
A w najbliższym wpisie chyba pora na narrację.
Antonina Kostrzewa
wtorek, 19 maja 2009
Fabuła, czyli najważniejsze
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Przedstawiłam pokrótce bohaterów i miejsce akcji, teraz nadszedł czas na fabułę, bo bez niej nic by się nie działo. Wiadomo, że książka opowiada o ludziach samotnych mających problemy z nawiązaniem kontaktów z innymi, a zwłaszcza z płcią przeciwną. Wiemy także, że bohaterowie mieszkają naprzeciwko siebie i codziennie zmierzają w tym samym kierunku. Co jeśli nawet jeżdżą codziennie tym samym metrem i wracają o tej samej godzinie nie odzywając się do siebie słowem?
Otóż tak dokładnie robią, a strach przed pierwszym krokiem jest tak duży, że nic nie jest w stanie sprawić by mogli coś powiedzieć do siebie. Wychodzą razem z mieszkań, idą razem na stację metra - krok w krok, obok siebie. Yoshiko jedzie na uczelnię, Kazuo do pracy. Po południu spotykają się na przerwie na lunch w tej samej restauracji, a po południu razem pokonują trasę z powrotem do domu. Po drodze wstępują jeszcze na zakupy. Wszelkie te czynności wykonują wspólnie, bez słowa, bez żadnego westchnięcia, w całkowitej ciszy. Boją się nawet na siebie spojrzeć, jednak chcę spędzać razem te kilka chwil. Jeśli do tego dodamy spacery czy nawet wyjście do kina otrzymamy najdziwniejszą parę osób, które marzą o sobie, a jednocześnie nie mogą zrobić nic by dopomóc szczęściu. Brakuje im tego jednego ogniwa, które przełamie nieśmiałość, a o którym wiedzą, że nigdy nie nadejdzie.
Sami także pokonujemy trasę do szkoły czy pracy często z tymi samymi osobami, które może i nam się także podobają. Zerkamy czasem w ich kierunku nie odzywając się w ogóle. Widzimy ich każdego dnia i mimo że mieszkają gdzieś kilka ulic dalej to my także nic do nich nie powiemy, bo jest to dla nas zbyt duże wyzwanie. Wracając do domu powtarzamy sobie, że jutro wpuszczę tą dziewczynę pierwszą w drzwiach i powiem coś na zachętę, a potem samo się rozwinie. Następnego ranka zaś chowamy się gdzieś w cieniu porzucając wszelkie wczorajsze plany, a potem czujemy rosnącą w nas depresję. Jesteśmy za słabi by zmienić tę sytuację.
Jeśli przeżyłeś kiedyś takie zdarzenie, znaczy że w tobie także jest coś z nieśmiałości, a książka powinna cię zainteresować.
Kilka słów na temat bloga: W końcu zaistniał w sieci, czyli jest indeksowany przez google. Widzę, że nadal trafiają tu zbłądzone duszyczki z różnych krajów, ale mam nadzieję, że w miarę, jak blog będzie rósł pojawi się jakieś grono stałych czytelników, którzy podzielą się ze mną swoimi opiniami i nabiorę sił do pisania nadal. Dzisiaj wyszłam do restauracji, a raczej knajpki z jedzeniem, by coś napisać i poprawić. Jak zwykle widziałam te dziwne spojrzenia ludzi, którzy przypatrują się samotnej kobiecie pijącej koktajl i jedzącej pyszne danie siedząc z długopisem w ręce i stertą kartek na stole. Nie wiem, czy książka, czy mnie samej przy stoliku sprawia, że ludzie spoglądają na mnie z jakimś politowaniem. Jakbym nie mogła spokojnie spędzić popołudnia tak, jak chcę. Dobrze, że nie przysłuchiwałam się ich komentarzom. Wystarczy, że kiedyś miałam okazję takich posłuchać. No cóż może następnym razem spojrzę, czy na drzwiach nikt nie nakleił "Osobom samotnym wstęp wzbroniony", wtedy na pewno poszłabym gdzie indziej.
Kilka słów na temat bloga: W końcu zaistniał w sieci, czyli jest indeksowany przez google. Widzę, że nadal trafiają tu zbłądzone duszyczki z różnych krajów, ale mam nadzieję, że w miarę, jak blog będzie rósł pojawi się jakieś grono stałych czytelników, którzy podzielą się ze mną swoimi opiniami i nabiorę sił do pisania nadal. Dzisiaj wyszłam do restauracji, a raczej knajpki z jedzeniem, by coś napisać i poprawić. Jak zwykle widziałam te dziwne spojrzenia ludzi, którzy przypatrują się samotnej kobiecie pijącej koktajl i jedzącej pyszne danie siedząc z długopisem w ręce i stertą kartek na stole. Nie wiem, czy książka, czy mnie samej przy stoliku sprawia, że ludzie spoglądają na mnie z jakimś politowaniem. Jakbym nie mogła spokojnie spędzić popołudnia tak, jak chcę. Dobrze, że nie przysłuchiwałam się ich komentarzom. Wystarczy, że kiedyś miałam okazję takich posłuchać. No cóż może następnym razem spojrzę, czy na drzwiach nikt nie nakleił "Osobom samotnym wstęp wzbroniony", wtedy na pewno poszłabym gdzie indziej.
Antonina Kostrzewa
poniedziałek, 18 maja 2009
Przemyślenia
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Tak się zastanawiałam ostatnio czy nie zmienić jednak tytułu na taki, jak tytuł bloga, czyli "Samotna w wielkim mieście". Ten także dobrze pasuje do książki, a nawet bardziej mi się podoba. Cóż, pomyślę jeszcze nad tym.Ostatnio nawet mi jakoś dobrze idzie z mobilizacją. Powoli, bo powoli, ale coś się wyłania. Z krótkiego zarysu ewoluuje w coś naprawdę ciekawego. Jaki stan prac? Poprawiona od wstępu do czwartego rozdziału, przepisane poprawki do drugiego rozdziału. Szkoda, że już teraz widzę, że lekkie zamieszanie we wstępie wymagać będzie kolejnej korekty, ale ogólnie jest już dobrze. Samo przedstawienie życia wraz z zachowaniem osób samotnych zabrało mi wiele czasu i stron. Do tego doszła jeszcze analiza przyczyn zjawiska samotności i jakoś się sam wstęp zrobił obszerny. Może to i dobrze, bo sami sobie nie zdajemy sprawy, jak wygląda życie samotnika każdego dnia i w jaki sposób radzi sobie w tym trudnym dla niego świecie.
To już trzecia wersja poprawek, a mi już powstała w głowie alternatywna wersja zakończenia. Jak tak dalej pójdzie, to jeszcze połowę rzeczy pozmieniam. Ma to też dobre aspekty - książka powoli, bo powoli rośnie w objętości i już nie myślę o niej w formie opowiadania.
Tak sobie myślałam, że skoro mój blog ma dopiero tydzień i jeszcze nie został zindeksowany przez wyszukiwarkę google, to pewnie nikt tu nie zagląda. Zdziwiłam się, gdy zobaczyłam, że są jakieś odsłony (po zablokowaniu nawet mojego IP) i to nie tylko z Polski. Pewnie i tak przez przypadek, ale to zawsze coś. Pozostaje mi tylko czekać na pierwszy komentarz lub ocenę. Mam nadzieję, że nastąpi to już wkrótce.
Jutro pewnie przedstawię fabułę, która...a zresztą sami przeczytacie:)
To już trzecia wersja poprawek, a mi już powstała w głowie alternatywna wersja zakończenia. Jak tak dalej pójdzie, to jeszcze połowę rzeczy pozmieniam. Ma to też dobre aspekty - książka powoli, bo powoli rośnie w objętości i już nie myślę o niej w formie opowiadania.
Tak sobie myślałam, że skoro mój blog ma dopiero tydzień i jeszcze nie został zindeksowany przez wyszukiwarkę google, to pewnie nikt tu nie zagląda. Zdziwiłam się, gdy zobaczyłam, że są jakieś odsłony (po zablokowaniu nawet mojego IP) i to nie tylko z Polski. Pewnie i tak przez przypadek, ale to zawsze coś. Pozostaje mi tylko czekać na pierwszy komentarz lub ocenę. Mam nadzieję, że nastąpi to już wkrótce.
Jutro pewnie przedstawię fabułę, która...a zresztą sami przeczytacie:)
Antonina Kostrzewa
niedziela, 17 maja 2009
Główni bohaterowie
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Wspomniałam w poprzednim poście, że miasto, w którym toczy się akcja jest bliżej nieokreślone, ale personalia głównych postaci wskazują, że znajduje się ono gdzieś na dalekim wschodzie. Główni bohaterowie to Yoshiko Noda i Kazuo Sasaki. Dlaczego wybrałam japońskie a nie polskie? Cóż, w ten sposób łatwiej uzmysłowić sobie nie tyle wygląd głównych bohaterów, co świat w którym się znaleźli. Nasze miasta nie są jeszcze aż tak zurbanizowane, a cykl naszego dnia nie wyznacza tylko praca. Zresztą pisząc książkę widzę ją przez pryzmat scenariusza i chcę by czytelnik widział to, co chciałam mu przekazać. Może nie dosłownie, ale w jakiś sposób nakierować go na właściwy tor.
Kim są bohaterowie?
Yoshiko ma dwadzieścia cztery lata i jest studentką medycyny. Pochodzi z niezbyt zamożnej rodziny, za to dobrze się uczy. Dzięki temu dostaje stypendium i nie musi płacić za naukę. Pochodzi z małego miasteczka i przeprowadziła się do dużego miasta na początku studiów. Mieszka razem z trzema bezimiennymi współlokatorkami, które są jej przeciwieństwem - imprezują, nie uczą się, a bogaci rodzice zapewniają im spokojny byt. To one są singielkami wg mojej definicji. Z Yoshiko prawie nie rozmawiają, a raczej ona z nimi. Całe swoje życie spędza na uczelni lub w swoim pokoju i jako typowy samotnik nie ma życia towarzyskiego.
Yoshiko ma dwadzieścia cztery lata i jest studentką medycyny. Pochodzi z niezbyt zamożnej rodziny, za to dobrze się uczy. Dzięki temu dostaje stypendium i nie musi płacić za naukę. Pochodzi z małego miasteczka i przeprowadziła się do dużego miasta na początku studiów. Mieszka razem z trzema bezimiennymi współlokatorkami, które są jej przeciwieństwem - imprezują, nie uczą się, a bogaci rodzice zapewniają im spokojny byt. To one są singielkami wg mojej definicji. Z Yoshiko prawie nie rozmawiają, a raczej ona z nimi. Całe swoje życie spędza na uczelni lub w swoim pokoju i jako typowy samotnik nie ma życia towarzyskiego.
Fot.: www.shanatinglipton.com/blog/Kazuo ma dwadzieścia osiem lat. Jest początkującym architektem w dużej firmie projektowej. Mieszka tu od urodzenia razem ze swoją matką - Mitsuko. On także nie znalazł swojej drugiej połówki i nie chcejej nawet szukać. Woli spędzać czas w swoim pokoju przy komputerze.
Bohaterowie mogliby być kimkolwiek innym, bo to nie ma tak praktycznie znaczenia. Można mi tylko zarzucić, że za dobrze im się powodzi i co jeśli ona byłaby kelnerką, a on pracownikiem fizycznym? To kompletnie nic by nie zmieniło. Chociaż ja i tak wiem, że osoby mające problemy z nawiązywaniem kontaktów międzyludzkich nie będą nigdy wykonywać takich zawodów jak kelner. Niektórych rzeczy się nie przeskoczy. Nie liczy się tutaj, co robią w swoim życiu zawodowym, tylko prywatnym, a takie życie u nich nie istnieje. Tu leży cała złożoność problemu: Co osoba samotna może robić ze swoim wolnym czasem? Zazwyczaj nic, bo nie ma nic ochoty lub nie ma z kim. Gdyby nie te dwie sprawy mogłyby robić wszystko. Tak, siedzą w swoim pokoju nie robiąc nic.
Moi bohaterowie pracują/uczą się praktycznie w tym samym miejscu, a do tego mieszkają naprzeciwko siebie. Widzą się codziennie, jednak nigdy nie udaje im się przełamać bariery nieśmiałości i odezwać się do siebie...
Bohaterowie mogliby być kimkolwiek innym, bo to nie ma tak praktycznie znaczenia. Można mi tylko zarzucić, że za dobrze im się powodzi i co jeśli ona byłaby kelnerką, a on pracownikiem fizycznym? To kompletnie nic by nie zmieniło. Chociaż ja i tak wiem, że osoby mające problemy z nawiązywaniem kontaktów międzyludzkich nie będą nigdy wykonywać takich zawodów jak kelner. Niektórych rzeczy się nie przeskoczy. Nie liczy się tutaj, co robią w swoim życiu zawodowym, tylko prywatnym, a takie życie u nich nie istnieje. Tu leży cała złożoność problemu: Co osoba samotna może robić ze swoim wolnym czasem? Zazwyczaj nic, bo nie ma nic ochoty lub nie ma z kim. Gdyby nie te dwie sprawy mogłyby robić wszystko. Tak, siedzą w swoim pokoju nie robiąc nic.
Moi bohaterowie pracują/uczą się praktycznie w tym samym miejscu, a do tego mieszkają naprzeciwko siebie. Widzą się codziennie, jednak nigdy nie udaje im się przełamać bariery nieśmiałości i odezwać się do siebie...
Fot.: Cori Martin
Antonina Kostrzewa
sobota, 16 maja 2009
Miejsce akcji
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Oczywistym jest, że miejscem akcji jest duże miasto. Może nie jakaś wielka aglomeracja z ponad milionem mieszkańców, wystarczy typowe, średniej wielkości miasto. Nie zostało sprecyzowana jego nazwa, ani też region, ale z różnych informacji można się domyśleć, że znajduje się ono gdzieś na dalekim wschodzie, ale może znajdować się równie dobrze w każdym miejscu na ziemi.
Każde miasto oprócz swojej reprezentatywnej części posiada sypialnie dla klasy średniej i nie tylko. Planowane osiedla rozrastają się szybko, a powstałe z nich blokowiska nie zachęcają nikogo do ich zwiedzania. Jest to chyba najbardziej anonimowy twór stworzony przez człowieka, gdzie ludzie w ogóle się nie znają, tylko mijają się w windzie. Kilkunasto- czy kilku dziesięciopiętrowe szare bloki są miejscem życia samotnych ludzi, o których nikt nie ma nawet pojęcia. Wystarczy spojrzeć na blokowisko z Hong Kongu, by zrozumieć skalę tego zjawiska:
Fot.: Hong Kong, Architecture of Density; by Michael WolfMogę napisać, że połowa osób w tym budynku nigdy się nie widziała, a większość nigdy się do siebie nie odezwała. Tu nie ma pięknego czaru z filmowego Paryża, gdzie we wspaniale odnowionej czynszówce możemy dać sąsiadowi klucze, by podlewał chociażby nasze kwiatki, kiedy wyjedziemy na dłużej. Tutaj trwa ciągła rotacja ludzi, jedni się wprowadzają, drudzy wyprowadzają. Rzadko kiedy powiemy komuś "Dzień dobry". Nie chcemy wracać tutaj, a jednak tutaj mamy swój własny kąt, nasz prywatny skrawek podłogi.
Umieśćmy w którymkolwiek z powyższych miejsc osobę chorobliwie nieśmiałą i co otrzymamy?
Samotną osobę traktującą swój dom, jak swoją twierdzę. Rzadko go opuszczającą i nie pokazującą się za często poza nim. Nie będzie ona znała nikogo w okolicy, nie będzie z nikim rozmawiać. Wszelkie próby nawiązania z nią kontaktu będą swoistą ucieczką.
Przypatrzmy się na osiedla w naszej okolicy, nawet w małych miasteczkach, a zobaczymy, że nawet koło nas sami sobie stwarzamy miejsca, w których samotni rodzą się każdego dnia.
Antonina Kostrzewa
piątek, 15 maja 2009
Tematyka
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Dlaczego piszę o samotnych? Pewnie każdy czytelnik dojdzie do wniosku, że sama jestem osobą samotną i widzę w tym problem. Otóż nie jest tak do końca. Książka nie jest moją swoistą autobiografią, chociaż pewne elementy zapewne do niej tam trafiły. Może i w moim życiu przez pewny czas byłam samotna, jednak nie dostrzegałam w tym negatywów. Czasami przydaje się przecież chociaż chwila wyciszenia. W pewnym momencie mojego życia zaczęłam dostrzegać, że wśród ludzi, którzy mnie otaczają są osoby samotne, które nie mówią o sobie "singiel". Osoby te nie chciały sobie szukać swojego partnera życiowego mając ku temu swoje powody. Nie wydawało mi się to dziwne, bo przecież po długotrwałym związku nikt nie chce od razu szukać sobie nowej miłości. Jednakże samotnicy w pewien sposób sami się alienowali.
Nie wychodzili ze swoimi znajomymi, ani ze mną i moimi koleżankami. Nie tylko na imprezy, ale zwyczajnie do kina, na zakupy. Niby nic takiego, do czasu gdy przyszła kolejna majówka. Wszyscy z pracy coś planowali. Już od miesiąca było głośno gdzie i z kim się jedzie. Od wycieczek za granicę po rodzinne grille. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że jedyną osobą, która nic nie opowiada jest Kasia*, która w ten słoneczny, długi weekend postanowiła zostać w domu i nic nie robić. Nie jakieś porządki, oglądnięcie dawno pożyczonych filmów, przeczytanie książki czy zwykły odpoczynek, tylko nic nie robienie. Chciała leżeć cały dzień, siedzieć przed komputerem i popijać jakiegoś drinka. Do tego ani na chwilę nie wyjść na zewnątrz, gdzie prażyło słońce.
Kilka jej wymówek:
- Nie chcę być ciężarem;
- Nie mam pieniędzy;
- Będziecie się lepiej bawić beze mnie;
- To jest wasz wyjazd;
- Będę się tylko nudziła;
- W życiu nie nurkowałam...
*Imię zmienione.
Nie wychodzili ze swoimi znajomymi, ani ze mną i moimi koleżankami. Nie tylko na imprezy, ale zwyczajnie do kina, na zakupy. Niby nic takiego, do czasu gdy przyszła kolejna majówka. Wszyscy z pracy coś planowali. Już od miesiąca było głośno gdzie i z kim się jedzie. Od wycieczek za granicę po rodzinne grille. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że jedyną osobą, która nic nie opowiada jest Kasia*, która w ten słoneczny, długi weekend postanowiła zostać w domu i nic nie robić. Nie jakieś porządki, oglądnięcie dawno pożyczonych filmów, przeczytanie książki czy zwykły odpoczynek, tylko nic nie robienie. Chciała leżeć cały dzień, siedzieć przed komputerem i popijać jakiegoś drinka. Do tego ani na chwilę nie wyjść na zewnątrz, gdzie prażyło słońce.
Fot.: www.mcqn.com
Po rozmowie z nią i namowach innych współpracowników nie udało jej się do niczego namówić.Kilka jej wymówek:
- Nie chcę być ciężarem;
- Nie mam pieniędzy;
- Będziecie się lepiej bawić beze mnie;
- To jest wasz wyjazd;
- Będę się tylko nudziła;
- W życiu nie nurkowałam...
Fot.: www.diki.pl
A jakże, jednak już teraz wiem, że robiłam to źle. Starałam się pomóc tak, jak większość z nas, a czego samotni nie znoszą. Przebudzeniem do napisania książki była jedna z prób samobójczych Kasi. Wtedy postanowiłam, że muszę dać ludziom nie przewodnik do wyciągania ludzi z samotności, ale książkę, która pokaże, że wśród nas także oni są. Chciałam też by takie osoby czytając zrozumiały lepiej samych siebie.*Imię zmienione.
Antonina Kostrzewa









