Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pisanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pisanie. Pokaż wszystkie posty
poniedziałek, 13 lipca 2015
Jak pisać, kiedy siły brak
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
O ilości rozpoczętych tutaj wpisów nie będę się wypowiadać, bo może jeszcze kiedyś je dokończę i przedstawię, co chciałam napisać w danym czasie. To nie jest tak, że o Was zapomniałam i nie chce tutaj nic więcej pisać. Tak na pewno nie jest, ale patrząc, że coraz rzadziej tutaj coś dodaję, można mieć takie wrażenie. Nie chcę, by ten blog stał się martwą stroną, na którą czasami ktoś jeszcze zajrzy. Powiedzmy, że nadal mam tyle samo czasu, by poświęcić go na pisanie tutaj, jednak brakuje mi chęci. Mi, której to was powinnam zmusić do działania i podjęcia nowych kroków w życiu. W ten oto sposób, gdy widzę, jak czas mija i nic nowego się tu nie pojawia, zaczyna mnie to jeszcze bardziej denerwować, lecz zamiast prowadzić do pozytywnych wniosków sprawia, że odchodzę od pisania i tworzenia innych rzeczy coraz bardziej.
Fot.: www.izismile.com
Omijam temat, by nie pisać nic tutaj, jak i nie pisać nic w ogóle, gdyż ilość niedokończonych rzeczy mnie przerasta. Dlatego często zaczynam coś nowego, z nadzieją, że w końcu nie będę musiała wracać do starych rzeczy i szybciej coś z tego wyniknie. Szkoda, że wracam do punktu wyjścia. Staram się codziennie, by nadać temu wszystkiemu nowy wygląd, lecz przeraża mnie ilość pracy i nakładu pracy, którą zapewne nie wykonam w 100%, a na pewno nie dokończę zostawiając wszystko rozgrzebane. Dlatego trzymajcie kciuki, by udało mi się wyjść z marazmu życia i tworzyć na nowo, by przedstawiać wam tutaj nowe wpisy.
Antonina Kostrzewa
piątek, 27 czerwca 2014
Sens pisania
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Chyba każdą osobę, która pisze dopada kiedyś to pytanie. Nawet nie pytanie, co myśl, gdzieś rodząca się wewnątrz głowy i rodząca nowe wątpliwości. O ile łatwo jest odpowiedzieć sobie, to odpowiedź dla innych jest już zgoła wyzwaniem. Tłumaczenie, że coś robi się dla samego siebie nie jest tutaj dobrym wytłumaczeniem. Skoro dla innych jest to po prostu marnowanie czasu, a do tego czynność, która nie przynosi żadnych korzyści materialnych, to po co ją wykonywać.
Fot.: www.izismile.com
Właśnie po to, że jest to dobre spędzanie czasu. Tak samo dobre, jak oglądanie telewizji, jeżdżenie na rowerze, czytanie książek czy granie w gry. Na pewno nie jest to marnowanie czasu, bo coś pozostaje później. Jakakolwiek byłaby to twórczość, to pozostawia swój stały ślad. Nawet niewydana jest czymś, co ma swoją własną wartość. A tak naprawdę to każdy, kto pisze, ma satysfakcję z samego pisania. Od pomysłu, przez tworzenie postaci i fabuły, a później przez chwile załamania osiąga wielką satysfakcję przy dobrnięciu do ostatniej kropki, a zarazem odczuwa pustkę, bo już skończył pisać. Wtedy cały proces zaczyna się od nowa.
Fot.: www.izismile.com
Z drugiej strony wydaje mi się, że autorzy po cichu myślą, że któraś z ich książek w końcu osiągnie sukces. Niekoniecznie ta, ale może następna. Nie po to by stać się popularnym i bogatym, ale po to, by udowodnić innym, że coś się potrafi, a oni się mylili. W końcu skoro my odczuwamy cały czas satysfakcję z pisania i nieprzespanych nocy, to niech oni nam troszkę zazdroszczą i niech sobie wypominają dni przed telewizorem, albo przed komputerem marnując czas na granie w gry.
Antonina Kostrzewa
czwartek, 22 maja 2014
Coś mnie ominęło, czyli 5 lat bloga
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Zbierałam się i zbierałam, by coś napisać na blogu, a tu ciągle czasu brak. Mimo że ładniejsza pogoda na zewnątrz się zrobiła i lato zbliża się wielkimi krokami, wcale to nie znaczy, że teraz więcej czasu spędzam na świeżym powietrzu. Powiedzmy, wszystko jest po staremu, tylko mi samej czasu ciągle brakuje na wszystko i czasami się zastanawiam, co by tu zrobić, by móc nim zarządzać lepiej. Nie liczę już tego, że właśnie w tym momencie chce mi się spać bardziej, niż zimową porą, gdy za oknem ciągle ciemno było. Chociaż to raczej problem motywacji, a raczej braku chęci na cokolwiek i zastępowanie wszystkich konstruktywnych rzeczy, tymi najbardziej banalnymi: spanie, granie na komórce i na komputerze, czytanie plotkarskich portali czy przeglądanie zdjęć. Nim się zbiorę do czegoś konkretnego, to mija kilka godzin, a wtedy już mi się nie chce nic więcej robić. Tak mijają kolejne dni, które niewiele zmieniają w moim życiu, choć nie powiem, że się staram. Przynajmniej nigdy nie mam wyrzutów sumienia, gdy się pogrążę w czytaniu. O nie!
Fot. www.izismile.com
Od zawsze mam moje uciekające zainteresowanie, czyli ciekawi mnie coś do czasu, aż znajdę sobie coś nowego. Tak to niestety wygląda, ale podobno nie jestem w tym osamotniona. Przynajmniej z mojego lenistwa nie rozpoczęłam pisania nowej książki, a przez to nie porzuciłam poprzedniej, której dokończenie zabiera mi coraz więcej czasu. Zwłaszcza w momencie, kiedy już powoli dobijam do końca i czekają mnie jeszcze tylko poprawki i kilka uzupełnień opisów przyrody, lecz wolę w głowie obmyślać sobie alternatywne zakończenia, zanim jeszcze dobrnęłam do właściwego.
Patrząc na daty zauważyłam, ze minęło już 5 lat, odkąd po raz pierwszy wpisałam coś na bloga. Czas szybko leci od 2009 roku, aż sama do końca nie mogę uwierzyć. Myślałam, że mi się znudzi i odłożę pisanie tutaj na półkę. Jednak coś karze mi tutaj wracać, może rzadziej, niż wcześniej, ale na pewno nie chce, by ten blog dołączył do kolejnych, na których ostatni wpis był parę lat temu. W takim razie do usłyszenia już za niedługo.
Antonina Kostrzewa
piątek, 14 marca 2014
Czas pędzi i pędzi
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Tak to już z tym czasem bywa, że nawet nie zauważyłam, jak z lutego zrobił się marzec, a nawet połowa marca. Niby nic takiego się nie działo, jednak od początku roku miesiące przelatują mi między palcami i wiem, że już za chwilę skończy się lato i zacznie kolejna jesień. Nie mogę zatrzymać czasu, mogę tylko się oszukiwać, że czasami zwalnia na chwilę. Czasami czuję się całkiem przybita przez życie. Tylko praca, a później marzenie o chwili snu w domu i tak bez końca.
Fot. www.izismile.com
Dlatego staram się zmienić tą szarą codzienność i robić coś konstruktywnego. Dobrze wiem, ile czasu tracę każdego dnia na Facebooku i innych portalach, które może i coś wnoszą do mojego życia, ale na pewno nie tyle, by spędzać na nich kilka godzin dziennie. Nie powiem, bym była uzależniona, chociaż od komputera, a raczej od internetu na pewno trochę. Dlatego staram się poświęcać więcej czasu na pisanie, jak i na czytanie, a dzięki temu mniej marnuję czasu na przeszukiwanie niezliczonych stron w internecie. Z tego też powodu trochę zaniedbuję bloga, bo wchodząc tutaj zaczynam coś poprawiać, później czegoś szukam i z pięciu minut robi mi się godzina. Tyczy się to także komentarzy, które w tym momencie pozostawiam bez odpowiedzi. Będziecie mi to musieli w tym momencie wybaczyć.
Fot. www.izismile.com
Teraz zaś biorę się dalej do pisania, bo gdy widać już koniec, to na pewno jest łatwiej! Tym razem nie będzie to tylko ebook, lecz pełnowartościowa książka papierowa, którą zawsze będę cenić wyżej, niż elektroniczne wydanie.
Antonina Kostrzewa
piątek, 31 stycznia 2014
Lenistwo, słodkie lenistwo
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Pora zakończyć najbardziej leniwy miesiąc w roku i wziąć się do roboty. Nie skończyłam wielu rzeczy, ale przyszedł moment, kiedy trzeba poukładać swoje życie i odróżnić rzeczy ważne od ważniejszych.
Fot. www.izismile.com
Życie mnie nie przytłacza, po prostu robię masę rzeczy, które mogłabym porzucić, bo tylko marnuję przy nich czas i zająć się chociażby dalszym pisaniem, bo skrobiąc dziennie jedną do dwóch stron, nigdy nie skończę tego, co zaczęłam.
Na pisanie bloga, jak widać, czasu także nie mam za wiele. Postaram się to poprawić.
Antonina Kostrzewa
środa, 30 października 2013
31.10 Księga Cieni, Halloween po polsku III
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Nadszedł czas na małą prezentację, a nawet i na małą autopromocję. Już od dzisiaj dostępna jest kolejna część opowiadania zbiorowego Halloween po polsku pod tytułem: "31.10 Księga cieni". Ebooka możecie ściągnąć całkowicie za darmo z Virtualo w trzech formatach: pdf, mobi, epub.
Wewnątrz, przy samym końcu znajdziecie moje opowiadanie "Powroty".
Opis:
W największym sekrecie, pod osłoną mroku i w blasku księżyca szukali bowiem w najodleglejszych krańcach ziemi tajemniczych ksiąg , by potem opowiedzieć Wam swoje historie. Tym razem naprawdę bardzo czarodziejskie.
Jak zwykle, żaden z autorów nie wiedział, o czym pisze reszta. To ćwiczenie związane nie tylko z umiejętnością pracy w grupie, ale również z innym niż czysto literacki rodzajem wyobraźni. Niezwykle trudno jest bowiem stworzyć spójną całość z indywidualnych kontrybucji, pełnych indywidualnego ognia, różniących się postrzeganiem świata, podejściem a nawet zrozumieniem tematu.
Ale przecież nie miało być łatwo, tylko kreatywnie, pasjonująco i co najważniejsze – oczywiście magicznie. Czy nasi autorzy sprostali zadaniu? O tym przekonacie się już za chwilę.
Spis treści i lista autorów:
1. Wstęp
2. Kinga Ochendowska Księga Cieni
3. Paweł Mateja Wielkie potwory mistrza Gottentota
4. Paweł "DarkAraghel" Rejdak Łowcy
5. Grzegorz Gajek Ode złego
6. Marek Rosowski Mgła
7. Marcin Podlewski Serce i wahadło
8. Anna Klejzerowicz Książka ze szkła
9. Marek Ścieszek Będzina
10. T. J Krzywik Groza zza muru
11. Anna Rybkowska Mistrz lalek
12. Maciej Kaźmierczak Jedność
13. Magdalena Witkiewicz Czarownice
14. Ewa Bauer Narodziny Bogini
15. Kornelia Romanowska Broń mnie od pokuty
16. Robert Rusik Po drugiej stronie księgi
17. Maciej Lewandowski Siedlisko
18. Tomasz Czarny Potrzeby
19. Szymon Adamus Spójrz w moje oczy
20. Krzysztof Dąbrowski I co ja robię tu
21. Chepcher Jones Ta księga
22. Marek Grzywacz Pierwsza strona
23. Karolina Wilczyńska Tam chciałbym się zestarzeć
24. Andrzej F. Paczkowski Oko czarownicy
25. Michał Stonawski Cienie
26. Kamil Czepiel O tym jak ciemność straciła kobietę
27. Antonina Kostrzewa Powroty
28. Krzysztof Maciejewski Ścieżka bez nazwy
Przed wami prawie 500 stron przygody i zagłębiania się w mroczny świat. Nie pozostaje mi nic więcej, niż zaprosić was do czytania, a później do oceniania i recenzjowania.
Antonina Kostrzewa
wtorek, 4 czerwca 2013
Pisanie książki, pisanie w nocy
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Powoli, bo powoli, ale wracam do pisania. Póki co uwzięłam się, by skończyć jeden projekt i pod żadnym pozorem nie zaczynać niczego nowego. Po prostu, gdy tylko pojawi mi się nowy pomysł, to stary idzie w odstawkę. Pomysłów mam wiele, więc i rozgrzebanych mam wiele rzeczy, a dokładniej tekstów. Od krótkiego planu, po streszczenie, a czasem i po pięćdziesiąt stron tekstu, który by teraz dokończyć, musiałabym wszystko drukować, przeczytać i na nowo odnaleźć się we wcześniejszych zamierzeniach. W związku z tym zarywam niektóre noce, bo tylko wtedy potrafię spokojnie pisać. Za dnia nikt mi nie przeszkadza, nawet wieczorami mogę się zamknąć u siebie w pokoju i nieniepokojona przez nikogo mogłabym pisać, ale się nie da.
Fot.: www.izismile.com
Pierwsze kilka godzin spędzam na bezproduktywnym przeglądaniu internetu, Facebooka, głupich for, zdjęć, czasami mądrzejszych for i dopiero, gdy mam już dość, rozpoczynam pisanie. Zdarza się, że później już nie mam sił i idę po prostu spać, lecz niestety następnego dnia popełniam dokładnie te same błędy. Nie gonią mnie żadne terminy, więc mogę spokojnie pisać, ale sama sobie muszę narzucać tempo, by nie zapomnieć, co miałam napisać. Mam nadzieję, że nie będziecie za bardzo zawiedzeni, jeśli będę pojawiać się tu rzadziej, a wpisy będą krótsze. Później do was jeszcze wrócę, a póki co trzymajcie kciuki, bym dzisiejszego wieczoru, spięła się do pracy. Pracy twórczej oczywiście.
Antonina Kostrzewa
piątek, 22 marca 2013
Nic się nie zmienia na lepsze
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Sama wam często tutaj piszę o zmianach, jakie trzeba wprowadzić w swoim życiu, by coś się potoczyło ono lepiej. Zmian, które powodują impuls do działania i zmian, które prowadzą do sukcesu, albo chociaż do odrobiny szczęścia.
Fot. www.izismile.com
Niestety u mnie samej coś ciężko to idzie.
Zacznijmy od początku.
Rozpoczęłam swoje wiosenne porządki.
Punkt pierwszy szafa i masa ubrań, w których już nie chodzę. Znając już powiedzenie, że trzeba zrobić miejsce na nowe rzeczy, zabrałam się do segregacji. Na pierwszy rzut poszły skarpetki i na tym skończyła się moja segregacja. Nie wiem, jak inni to robią, ale w moim wypadku bardzo ciężko rozstać z ciuchami, które mają dla mnie jakąś historię. To przywiązanie sentymentalne sprawia, że nie mogę pozbyć się starego swetra, który wygląda już tak, że mogę go nosić tylko w swoim zaciszu, ale jednak znaczy dla mnie więcej niż pięć nowych. Ostatnio z pomocą przyszła mi koleżanka, ale niewiele to zmieniło. Musiała wysłuchać historii kilka z moich ubrań i dała sobie spokój: "Z takim podejściem, to masz już ciuchy na starość".
No cóż nie udało mi się do końca. Za to o wiele lepiej poszło mi sprzątanie starych papierów, których sterta urosła mi koło łóżku. Posegregowałam je i połowa z nich zniknęła. Od razu poczułam się lepiej. Nie miałam żadnych problemów, by ich się pozbyć. Będąc już przy papierach postanowiłam sprawdzić, jak wyglądają moje niedokończone książki. I cóż. W tym wypadku nie wiem czy dobrze o tym pisać, ale naliczyłam się czterech sztuk na komputerze i jednej w zeszycie. Otwieram plik, ponad 70 tysięcy znaków, przeglądam. No tak, dobrze to pamiętam, nawet plan jest rozpisany do samego końca książki. Do tego skróty, wykaz imion z powiązaniami i daty. Mogłabym się za to wziąć, ale nie wiem dokładnie, gdzie skończyłam wcześniej. Muszę wszystko wydrukować, przeczytać i... Oczywiście, że nie dokończę jej pisać, tylko będę zmieniać wcześniejszą fabułę i poprawiać błędy. Zamknęłam plik. Na razie. Otwieram następny i podobne wrażenia. Dotarłam do najnowszej pozycji i tu mogłabym jeszcze coś zrobić, ale prawda jest taka, że mam milion innych rzeczy do robienia i zanim trafi się odpowiedni dzień i mogę wszystko na nowo zapomnieć. Nie gonią mnie terminy, wydawnictwo nie naciska, nikt nie oczekuje z niecierpliwością. Dlatego tak ciężko to idzie.
Fot. www.izismile.com
Nie pozostaje mi nic innego, niż zacisnąć zęby i postarać się trochę bardziej! Albo wysłać do wydawnictwa fragment, a później gonić i gonić, w razie wstępnej akceptacji.
Zachęcam wszystkich do działania.
Antonina Kostrzewa
czwartek, 6 grudnia 2012
Wakacje mają smak wiśni - zapowiedź książki
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Dzisiaj nie będę dużo pisała. No może tak tylko troszkę. Chciałam wam przedstawić okładkę do mojej najnowszej książki, a dokładniej ebooka: "Wakacje mają smak wiśni". W książce tej poznacie Marcelinę, która właśnie kończy studia i zaczyna swoje prawdziwe, dorosłe życie - kariera, ślub, może i dziecko, to wszystko wydarzy się już za chwilę. Tylko czy niektóre przypadki nie sprawią, że poukładana przyszłość, nie podąży własnym torem. Skąd ten smak wiśni? O tym przekonacie się w książce. Jak zawsze w moich książkach, nutka samotności, szczypta szczęścia i niekoniecznie książę z bajki. Gorąco polecam.
Poniżej przedstawiam okładkę, która jeszcze może ulec zmianie:
Książka ukaże się pod koniec grudnia lub na początku roku. Teraz, gdy tutaj to napisałam, będę musiała szybciej dopisać zakończenie i wykonać niezbędne poprawki.
Antonina Kostrzewa
czwartek, 22 listopada 2012
Nocne pisanie sposobem na.. niewyspanie
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Wokół mnie już dawno ciemno i wszyscy, powiedzmy, normalnie ludzie już dawno śpią, lecz ja dopiero w takim momencie budzę się do pracy. Oczywiście nie do pracy zawodowej, lecz do pracy pisarskiej, bo to właśnie w nocy najlepiej mi się pisze. Dokładnie wtedy, gdy nikt mi już nie przeszkadza i przeszkodzić nie może. Dokładnie teraz, po godzinie pierwszej, mimo pierwszych oznak senności, mój mózg zaczyna pracować na podwyższonych obrotach i domaga się przelania swoich myśli na ten przysłowiowy papier. Ja sama nie mogę się nazwać "nocnym markiem", bo zazwyczaj lubię położyć się wcześniej, lecz w momencie, gdy wiem, że coś muszę napisać, to mój punkt zasypiania przesuwa się o kilka godzin do przodu. Nie narzucam sobie jednak dużego tempa, raptem nie więcej niż dwa tysiące znaków dziennie. Mogłoby być o wiele więcej, gdybym w momencie największej chęci pisania nie poszukiwania jakiś prostych i zarazem głupich gierek, albo nie oglądała jeszcze głupszych obrazków. Niestety tak to już jest i odstresowuję się przed pisaniem.
Fot. www.izismile.com
Piszę teraz o tym, dlatego że obiecałam wam przed końcem roku kolejnego ebooka i robię wszystko by to zrealizować. Realnie patrząc mam czas do około 20. grudnia, bo później to sami wiecie, jak to wygląda. Jestem tak gdzieś w połowie, więc przydałoby się teraz trochę przyspieszyć, by później na spokojnie posprawdzać błędy i przerobić plik na odpowiednie formaty.
Więcej napiszę później, teraz już idę spać, ustawię tylko harmonogram na normalną godzinę i zamykam oczy, by znów wrócić do komputera kolejnej nocy. Cztery godziny snu to zdecydowanie za mało, ale podobno mam się wyspać po śmierci, więc.. jutro także zarwę noc
Więcej napiszę później, teraz już idę spać, ustawię tylko harmonogram na normalną godzinę i zamykam oczy, by znów wrócić do komputera kolejnej nocy. Cztery godziny snu to zdecydowanie za mało, ale podobno mam się wyspać po śmierci, więc.. jutro także zarwę noc
Antonina Kostrzewa
środa, 24 października 2012
pisanie czy Pisanie
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Czasami mam dylemat, co mam pisać. Z jednej strony pisanie bloga uważana jest przez niektórych stratą czasu, który można przeznaczyć na pisanie książki. Ja jednak znajduje chwilę, co tydzień, by coś tutaj przekazać. Czasami ciekawszego, czasami mniej. Tylko rozpoczynając nowy wpis mam mały problem, bo jeśli już się wezmę za pisanie, to chętnie też bym przeznaczyła ten czas na książkę lub opowiadanie, bo jutro może nie być już okazji albo weny. Nie uważam też, by pisanie tutaj było niejako gorsze od pisania książek. W końcu nie ważne, co się pisze, byleby się pisało. Dlatego robię to każdego dnia, lecz brakuje mi czasem pisania odręcznego, lecz jeszcze bardziej brakuje mi czasu na przepisywanie tekstu. Nikt mi nie płaci za to, że piszę, no może do momentu, jak ktoś stwierdzi: "Dziękuję za propozycję wydawniczą, chętnie się z panią spotkamy, by omówić szczegóły....". Na inne pisanie także znajduję chwilę czasu, więc jakoś to wszystko jestem w stanie połączyć.
W takim razie robię to nadal zapełniając kolejne strony tego bloga wpisami o samotności i nieśmiałości, a czasami właśnie na tematy książkowe. Kiedyś sprawdzę, ile stron tutaj zapisałam. Poza tym cieszę się, że każdego dnia tak wiele osób mnie tutaj odwiedza zostawiając już prawie pięćset komentarzy. Dziękuję wam za to i zapraszam ponownie.
Życzę wam dużo szczęścia w życiu bez niepotrzebnych zmartwień.
Fot. : www.izismile.com
A już za niedługo będę miała dla wam bardzo dobre wiadomości. Wtedy będę mogła napisać na blogu coś więcej.
Antonina Kostrzewa
środa, 17 października 2012
Pisanie to praca dodatkowa
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Piszę to z własnego doświadczenia, jak i z doświadczenia innych pisarzy i pisarek. Wiem dobrze, że zaraz pojawią się głosy, że ogólnikuje, że wrzucam wszystkich do jednej szuflady itp. Trudno, ale niestety tak jest i ciężko się z tym pogodzić. Nie jest to tekst o osobach, które de facto żyją bezpośrednio z pisania nie musząc wykonywać żadnej innej pracy, ale osób mogących sobie pozwolić na taki luksus jest naprawdę niewiele. Nie każda osoba, która przelała swoje myśli na papier i udało jej się znaleźć wydawnictwo, które wydało książkę i zapewniło jej promocję, staje się osobą sławną i bogatą. Niestety nie. Spoglądanie na świat przez pryzmat literatury angielskojęzycznej i porównywanie pisania do prostej czynności, dzięki której, przy siedzeniu w domu i praktycznie nic nie robieniu, można znaleźć się na liście bestsellerów i wieść spokojne życie, a następnie doczekać się ekranizacji swojej książki w oskarowym filmie w gwiazdorskiej obsadzie, jest niestety mylne. Nikt nie porównuje wysiłki polskich pisarzy i pisarek do sławy i bogactwa Stephena Kinga czy Joanne Rowling. Tak samo nie porównuje się aktorów do Johnego Deppa czy Gwyneth Paltrow, chociaż z aktorstwem to zupełnie inna para kaloszy.
Wracając do pisania. Jeśli uda się nam już książkę wydać, a nawet trafić do top 10 w Empiku czy innej dużej sieci, to nie oznacza, że nie musimy się już martwić o przyszłość. Choćby wydawnictwo zapłaciło nam zaliczkę (to ta część wynagrodzenia, która zawsze rozchodzi się szybciej, niż się wydaje) i rozliczyło się z nami ze sprzedanego nakładu w okresie krótszym, niż rok, to nadal nie można być pewnym, że na następne święta będzie za co kupić prezenty. Pisarze rzadko dostają wynagrodzenia miesięczne, więc każdy większy zastrzyk gotówki rozchodzi się w błyskawicznym tempie, najczęściej na spłatę długów u rodziny i znajomych. W tym momencie dochodzimy do kwintesencji pisania, otóż przetrwanie miesiąca. Nasza książka ciągle się sprzedaje, może będzie nawet i dodruk, więc na pewno czekają na nas pieniądze, ale by mieć na bieżące wydatki, gdy z zaliczki nie pozostało już praktycznie nic, musimy szukać innego rozwiązania. Na fali sukcesu tworzymy szybko opowiadanie, umieszczamy w sieci jako ebooka (o ile nie sprzedaliśmy duszy wydawnictwu i wszystko wydajemy przez nich) i patrzymy na rosnące słupki sprzedaży. Czy da się z tego wyżyć? Raczej ciężko, bo miesięcznie raczej na czynsz nie starczy. Załóżmy więc poczytnego bloga, znajdźmy sponsorów, dodajmy reklamy i znów zaglądanie w statystyki. Trochę osób wchodzi, nie komentują, ale pewnie się wstydzą. Nie chcą klikać w reklamy, pewnie się boją, ale jest, ktoś w końcu to zrobił. Mamy całe 2 (słownie: dwa) centy, teraz tylko dobić do magicznej granicy 100 i pieniądze są nasze. Jedynym problemem jest to, że nie teraz, ale za parę miesięcy, może dłużej. Tylko, że jesteśmy już wielcy w naszym mniemaniu, więc do zwykłej pracy nie pójdziemy, ale oto trafia się niebywała okazja - płatny wywiad do kolorowego czasopisma - dlaczego nie. Trochę tendencyjne pytania, ale łatwo zarobione pieniądze, więc teraz tylko znaleźć parę groszy na zapełnienie lodówki. Póki nazwisko jeszcze ciepłe można napisać jakiś płatny artykuł do gazety czy miesięcznika, jeśli się uda, to nawet na zasadzie dłuższej współpracy. Rozliczenie często z długim terminem, ale na zakupy, jak znalazł. O wizytach w telewizji śniadaniowej można zapomnieć, wzmianka o nas w programie kulturalnym - jak najbardziej, a to zawsze może podnieść sprzedaż. I gdy kończy się miesiąc zerkamy w dół, dokładnie tam, gdzie na dnie przepaści znajduje się stan naszego konta. W tym momencie zdajemy sobie sprawę, że dłużej w ten sposób nie damy rady żyć. Może nie z samego braku pieniędzy, co z depresji i zdenerwowaniu oraz ciągłym myśleniu, jak je zdobyć. Tak dłużej nie może być. Dlatego wracamy do dawnej pracy, znajdujemy sobie nowe zajęcie. Takie całkowicie przyziemne, nic wyjątkowego, jak szef redakcji, tylko mieszamy się w tłum szarych ludzi wykonujących każdego dnia te same zadania.Wracając do domu, gdy już opadnie pierwsza faza zmęczenia, siadamy przed komputerem, oglądamy statystyki - sprzedaży, odwiedzin, wpływów na konto. Z lekko smutnym uśmiechem myślimy, że w przyszłym miesiącu może będzie lepiej, że będzie można zrezygnować z pracy, ale zdajemy sobie sprawę, że następny miesiąc może być tylko gorszy od poprzedniego. W zaciszu domu, gdy wszyscy już śpią, piszemy po cichu nową książkę mając nadzieje, że odmieni nasze życie i wprowadzi nas na wyżyny świata. Teraz jednak z wzrokiem utkwionym w zegarku podejmujemy ryzyko napisania jeszcze kilku linijek w zamian za parę minut mniej snu, którego jutro nam zabraknie w połowie pracy.
Fot:. www.izismile.com
Zaś wszystkim tym, którzy odnaleźli się w pisaniu i znaleźli w nim sposób na życie, chcę serdecznie pogratulować i życzę dalszych sukcesów.
Antonina Kostrzewa
środa, 3 października 2012
Jesień sprzyja pisaniu i.. lenistwu
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Liście pożółkły na drzewach, a i sama pogoda nie sprzyja wyjściom na świeże powietrze. Z tego też względu, z lekkim katarem leżę w łóżku i staram się jakoś zorganizować. Jesień sprawia, że odkrywam swoje stare opowiadania, ale zamiast je złączyć w jedną całość, to układam konspekty do nowych, a także tworzę ogólne zarysy postaci. To chyba tak, na wypadek nagłej śmierci, jak w przypadku Alistaira MacLeana. Widać to bardziej nie jest głowa pełna pomysłów, co raczej lenistwo.
Siedząc w łóżku, tak sobie przeglądam śmieszne zdjęcia z kotami i wychodzi na to, że to nawet przyjazne zwierzęta, tylko jakoś dostało im się, że są kojarzone z wiedźmami i samotnymi? Takie pewne stereotypy. Gdyby tylko potrafiły mówić...
Fot. www.izismile.com
Każdy skończony zarys opowiadania ląduje w osobnym katalogu i czeka na swój odpowiedni czas, który może nigdy nie nadejść. W końcu nie wiadomo, kiedy następnym razem tam zajrzę. Za każdym razem sobie obiecuję, że to już ostatni raz i teraz na pewno dokończę pisać, ale jak widać to nie pomaga. Może łatwiej będzie słać konspekty do wydawnictw i w razie pozytywnej odpowiedzi dostać "powera" na szybkie dopisanie i poskładanie reszty. Zobaczymy.Siedząc w łóżku, tak sobie przeglądam śmieszne zdjęcia z kotami i wychodzi na to, że to nawet przyjazne zwierzęta, tylko jakoś dostało im się, że są kojarzone z wiedźmami i samotnymi? Takie pewne stereotypy. Gdyby tylko potrafiły mówić...
Fot. www.izismile.com
Wracam do chorowania. Do przeziębienia. Do depresji jeszcze mi daleko.
Antonina Kostrzewa
piątek, 29 czerwca 2012
Chwilę mnie nie będzie
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Nie będzie mnie. Pewnie nie będzie tęsknić, ale chcę tylko poinformować, że przez najbliższy czas rzadziej będę się pojawiała w sieci - sprawdzała statystyki, komentarze, wpisy, maila czy facebooka. Nie dlatego, że odłączają mi się sieć, albo że gdzieś wyjeżdżam. Po prostu chcę biec dalej za moimi marzeniami, czyli dalej pisać.
Fot. www.izismile.com
Tak, będę dalej pisać, mimo trochę przydługiej przerwy. Mam kilka rzeczy do dokończenia, kilka do zaczęcia, a czas goni i przydałoby się kilka rzeczy odhaczyć, że już gotowe. Dlatego nie obrażajcie się, że wpis taki krótki i mało konkretny, ale nadal tu jestem i staram się, choć raz w tygodniu się do was odezwać.
Antonina Kostrzewa
niedziela, 3 czerwca 2012
Zrób coś innego - napisz list!!
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Brzmi głupio, ale wcale tak nie jest. W końcu, do kogo może napisać osoba samotna? Opcji jest dużo, zawsze. Po pierwsze trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie, po co w ogóle pisać list, a nie kto jeszcze listy pisze? Otóż napisanie listu spowoduje wyrzucenie z siebie zbędnych emocji, podzielenie się swoimi problemami z kartką. Nikt jeszcze tutaj nie wspomniał, że musimy ten list wysyłać, ani nawet zachowywać.
Fot. www.acidcow.com
Zrobimy to w ten sposób.
- Wyciągamy kartkę papieru i długopis. Na górze piszemy "Do" i rozpoczynamy analizę osób, do których ten list możemy skierować. Może mamy do kogoś o coś za złe? Może nie potrafimy okazać uczuć do kogoś i w ten sposób będzie nam łatwiej, a może po prostu chcemy napisać, że czujemy się samotnie i jest nam z tym źle.
- Mamy określonego adresata, więc w pierwszym zdaniu wpisujemy powód listu. Może to być "Piszę do ciebie, bo nie potrafię powiedzieć niektórych rzeczy", albo "Muszę ci coś wyznać".
- Gdy mamy adresata i początek, to wiemy dokładnie, co chcemy zamieścimy w dalszej jego części. Nie bójmy się pisać o rzeczach, które nas bolą, o których nie możemy zapomnieć, przez które cierpimy. Pamiętajmy także o uczuciach: miłości, tęsknocie, zazdrości, piszmy, co nam leży na sercu.
- Gdy już mamy taki list musimy go przeczytać, najlepiej na głos. I nie myślmy, co pomyśli adresat, tylko o tym, czy zamieszczone przez nas wyznanie jest zrozumiałe.
I na koniec wysyłanie listu. Czasami jest tak, że boimy się o czymś powiedzieć myśląc o karze. Jednak to karą dla nas jest ciężar tego, co wiemy. Zawsze tak jest, że gdy już powiemy, co nas męczy, to później jest już łatwiej. Miliony niewiadomych nagle układają się w ten, a nie w inny sposób, niekoniecznie tak, jak sobie o tym myśleliśmy. Konsekwencje są już mniej ważne, dla nas powiedzenie o ciąży, rozbitym samochodzie, przegranych pieniądzach czy innych jest pozbyciem się częściowo problemu, który nas trawił od środka. Reszta się jakoś ułoży, trzeba zrobić ten pierwszy krok i o tym powiedzieć. Jeśli nie starcza nam odwagi na powiedzenie tego w cztery oczy, a mamy to napisane, to nie zostaje nic innego, niż to wysłać? Niekoniecznie. Możemy go schować do szuflady, by znaleźć go po latach i przekonać się, czy coś się zmieniło od tego czasu. Możemy go najzwyczajniej spalić, w obawie, że wyrzucony ktoś mógłby znaleźć i przeczytać. Każde z tych posunięć sprawia, że to, co nas boli dalej jest w nas i nikt się o tym nie dowie. Mówimy sobie: "Co mi szkodzi wysłać" - wrzucamy list do koperty i wrzucamy z lekką niepewnością do skrzynki czekając na rezultaty. Czasem ich brak lub niechęć drugiej osoby do rozmowy o nich, nie oznacza, że myślą zupełnie inaczej, co akceptację, więc nie bójmy się ignorancji, tylko wrzućmy list do skrzynki.
Fot.: www.young-germany.de
Piszesz do siebie? Też dobrze. Tylko treść listu dokładnie znasz, bo dopiero co, został przeczytany na głos. Zamiast wysyłać go, przepisz go na komputerze i używając strony www.futureme.org lub pokrewnych, wyślij list do siebie za rok lub później. Szybko o tym zapomnisz, a otrzymując wiadomość z przeszłości pomyślisz sobie, ale kiedyś miałam/-em problemy, albo stwierdzisz, że trzeba w końcu coś z tym zrobić, bo nadal nic się nie zmieniło w twoim życiu.
Chcesz się przekonać? Po prostu napisz.
Antonina Kostrzewa
Etykiety:
depresja,
list motywacyjny,
miłość,
nieśmiałość,
pisanie,
plany,
rodzice,
smutek,
znajomi,
życie
3
komentarze
środa, 30 maja 2012
Plany, a realizacja
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Zostały dwa dni do mojej godziny zero, a ja coraz bardziej się obawiam, że z moich planów niewiele wyjdzie. Nie są to może zbyt wygórowane plany, ale zmuszają mnie do jakiś poświęceń. Oto tylko kilka z nich:
- Chodzić wcześniej spać i wstawaj wcześniej - trudność 3/5 - zazwyczaj najwięcej energii mam w nocy i wtedy mam ochotę coś zrobić, napisać, obejrzeć. Zazwyczaj kończy się to oglądaniem głupich zdjęć, śmiesznych filmików itp. i nie ma nic wspólnego z czymś konstruktywnym. Nowa pora snu: 5 minut po północy, w porywach do wpół do pierwszej. Pobudki są cięższe, ale jeśli budzik ustawiam na tyle daleko od łóżka, że muszę po niego wstać, to jakoś się budzę do życia.
Fot.: www.acidcow.com - Uniezależnić się od komputera - trudność 2/5 - chodzi nie tylko o komputer, ale o wszystkie urządzenia z ekranem, czyli komórka, komputer, telewizor. Przy czym bardziej chodzi o rzeczy z poprzedniego punktu i facebooka, niż o pracę na komputerze, odpisywanie na maile, czasem oglądnięcie filmu. Nie chciałabym by pierwszą rzeczą, jaką robię po wejściu do domu było włączenie komputera.
- Uprawianie sportu - trudność 3/5 - wystarczy bieganie, rower, nie musi to być koniecznie roczny abonament na siłownię, którego i tak nie wykorzystam. Problemem nie jest rozpoczęcie ćwiczeń, co ich kontynuacja, bo znając życie, jeśli od jutra zacznę, to w przyszłym tygodniu znajdę milion wymówek, by już tego nie robić. Plan odchudzania jest tutaj drugorzędny.
- Ograniczanie używek - trudność 1/5 - tylko tyle, bo nie jestem uzależniona, a i też nie palę. Pozostaje mi alkohol, ale już skończyły się czasy samotnych drinków wieczorami, a jak czasami gdzieś napiję się piwa na mieście, to nic się nie stanie. Z kawą umiarkowanie, z czekoladą może być gorzej.
- Czytaj i ucz się języków - trudność 2/5 - czytam praktycznie codziennie, jedną lub dwie książki tygodniowo, bo po prostu lubię. Wolę książkę, niż film, ale co do języków obcych to może być problem. Dlatego powinnam napisać książki 0/5, języki 4/5. Coś tam jeszcze pamiętam z dawnych lat posługiwania się angielskim, potrafię coś powiedzieć po niemiecku i rosyjsku, ale od zawsze marzyłam o francuskim i hiszpańskim. By się nie zniechęcać, może najpierw potrenuję na tych, co umiem odmienić być.
To tyle z moich podstawowych punktów planu. Oprócz tego mam długą listę punktów drugorzędnych, które mogę dodać do powyższych po około dwóch miesiącach, gdy wyrobię sobie dobre nawyki, co do głównych.
A najważniejsze, to mam korzystać z życia i cieszyć się z małych rzeczy!!
A najważniejsze, to mam korzystać z życia i cieszyć się z małych rzeczy!!
Fot.: www.acidcow.com
Antonina Kostrzewa
środa, 23 maja 2012
Tabletki na uśmiech
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Mimo że skończyła się już zima, a później z nią częściowo lato i możemy już tylko czekać na rozpoczęcie się lata, mnie nadal nie opuściła, nie tyle co depresja, co brak chęci do robienia różnych rzeczy, jak i cieszenia się życiem.
Podobno mają działać, ale nie widzę wielkiej różnicy, no może poza tą, że teraz znalazłam chwilę, by coś tutaj napisać. Głównym moim zadaniem jest teraz zrobienie listy rzeczy, które zaniedbałam przez ostatnie kilka miesięcy i zrobić plan ich realizacji. Lista jest, plan też, termin startu na dzień dziecka, chociaż będę musiała czekać na niego z niecierpliwością, bo część rzeczy już bym teraz zrobiła. W sobotę rozpoczynam porządki u mnie oznaczające wyciągnięcie wszystkiego z szuflad, zrobienie jeszcze większego bałaganu, przeglądnięcie wszystkich śmieci i uznaniu, że są jeszcze potrzebne, to samo w przypadku starych ciuchów i włożenie wszystkiego do szafek. Plan jest, mobilizacja też, więc teraz tylko muszę przystąpić do realizacji. Mam nadzieję, że chęci mi nie miną, a co za tym idzie już w czerwcu będziecie mogli przeczytać coś nowego ode mnie. A co!! Teraz nie mam wyjścia, inaczej uznają mnie za wariatkę.
Fot.: www.acidcow.com
W tym wypadku za namową koleżanki udałam się do psychologa, chociaż zawsze uważałam, że to głupi pomysł. Tym razem jednak poszłam i o dziwo moje wcześniejsze wyobrażenia upadły. Nie było leżanki, ani pana z wąsem, tylko pani i praktycznie normalny gabinet lekarski. Nawet nie było stopera pokazującego, ile mi jeszcze czasu zostało, czyli jednak filmy pokazują zakłamaną rzeczywistość, w którą ludzie wierzą. Nie będę tutaj dokładnie przedstawiała moich problemów, bo oprócz rzeczy oczywistych, czyli bycia introwertyczką, mogę mieć też chorobę adektywną dwubiegunową i jeszcze pełno innych, ale to do ustalenia na kolejnych spotkaniach. Pięknie to brzmi, ale jak to się mówi, dajcie mi pacjenta, a znajdę mu chorobę. Może mi mam brak chęci do robienia czegokolwiek, zaburzenia snu i zły nastrój, ale to nie powód, by mnie szufladkować i chować kaftan przede mną. Realnie, nic mi takiego nie jest, a na lepsze samopoczucie dostałam moje pierwsze w życiu tabletki na uśmiech.Podobno mają działać, ale nie widzę wielkiej różnicy, no może poza tą, że teraz znalazłam chwilę, by coś tutaj napisać. Głównym moim zadaniem jest teraz zrobienie listy rzeczy, które zaniedbałam przez ostatnie kilka miesięcy i zrobić plan ich realizacji. Lista jest, plan też, termin startu na dzień dziecka, chociaż będę musiała czekać na niego z niecierpliwością, bo część rzeczy już bym teraz zrobiła. W sobotę rozpoczynam porządki u mnie oznaczające wyciągnięcie wszystkiego z szuflad, zrobienie jeszcze większego bałaganu, przeglądnięcie wszystkich śmieci i uznaniu, że są jeszcze potrzebne, to samo w przypadku starych ciuchów i włożenie wszystkiego do szafek. Plan jest, mobilizacja też, więc teraz tylko muszę przystąpić do realizacji. Mam nadzieję, że chęci mi nie miną, a co za tym idzie już w czerwcu będziecie mogli przeczytać coś nowego ode mnie. A co!! Teraz nie mam wyjścia, inaczej uznają mnie za wariatkę.
Antonina Kostrzewa
sobota, 5 maja 2012
Majówkowy zawrót głowy
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Dla jednych był to długi weekend majowy, dla innych ostatnie przygotowania do matury. Dla mnie zaś dopiero zaczął się weekend, bo niestety święto czy nie święto pracować trzeba. Sama nie wiem, czy dzisiaj tak naprawdę odpocznę, bo coś się zanosi na wielkie mycie okien i sprzątanie, więc w razie czego odpocznę dopiero wieczorem. Cóż, przynajmniej będzie to zasłużony odpoczynek. Każdy wykorzystuje swój czas wolny tak, jak chce. Ja się pewnie dzisiaj położę wcześniej z dużym prawdopodobieństwem, że wcześniej wezmę dłuuuugą kąpiel. Trochę rzadziej piszę na blogu i inne rzeczy też, ale powoli staram się ustatkować ze wszystkim i planuję w czerwcu złapać większy oddech i skupić się na innych rzeczach, w tym na pisaniu, a raczej na dokończeniu moich książek. Naprawdę dużo mi nie zostało i myślę, że was poinformuję w odpowiednim czasie o wszystkim. Mam plan, by wydać jeszcze w tym roku, choć jedną książkę, bo o skończeniu dwóch nawet nie mam, co tutaj deklarować. Sama nie wiem, dlaczego w połowie mnie nudzi dany temat i szukam nowego zaczynając pisać coś całkiem innego. Przyjdzie czas i wyciągnę tą stertę nieskończonych książek i opowiadań i poskładam wszystko w całość. W końcu wszystko, o czym tu napisałam mam praktycznie na wyciągnięcie ręki i nie mam żadnych większych przeszkód, by spełnić swoje marzenia.
Fot. : www.acidcow.com
Czasami jedyną przeszkodą jest czas, którego ciągle mam za mało, ale niektórzy muszą pokonać o wiele więcej, by osiągnąć swój cel.
Ostatnio będąc w parku zauważyłam pewną znaną już dawna rzecz. Dziewczyny lubią szczeniaki, a chłopcy lubią się szczeniakami chwalić. Traf chciał, że właścicielem małego labradora okazał się niespełna osiemnastolatek, który jak później się okazało, był nieśmiały. Ja siedziałam kilka ławek dalej i nie byłam w stanie słyszeć rozmowy, ale na pewno była ona ciekawa. Chłopak siedział na ławce, a piesek bawił się obok pustą butelką, którą atakował. Tę dwójkę zauważyły dwie, trochę młodsze dziewczyny. Śmiejąc się podeszły do chłopaka. Przywitały się, zaczęły głaskać psa i nawet brać go na ręce. Chłopak siedział nieco speszony, praktycznie nic nie mówiąc, po czym wstał, zabrał im szczeniaka i po prostu uciekł. Obejrzał się kilka razy czy dziewczyny nadal tam są, przeszedł szybkim krokiem obok mnie i po chwili już go nie było. Później przeszły koło mnie te dwie dziewczyny. Z ich rozmowy usłyszałam: "Po co ktoś przychodzi z psem do parku, skoro nie umie rozmawiać z dziewczynami" i "On był taki nieśmiały, że nawet gdybym leżała nago w jego łóżku, to by uciekł". A ja kiedyś myślałam, że z psem na spacer chodzi się w całkiem innych celach.
Fot. : www.collegehumor.com
Antonina Kostrzewa
sobota, 17 marca 2012
Nie jestem pisarką
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Patrząc na moje dotychczasowe dokonania, które znajdziecie w zakładce Książki zauważam, że nie mam się za bardzo czym pochwalić. Debiut książkowy na papierze w 2010 roku, później długie nic i pod koniec 2011 jeden e-book i dwa opowiadania w antologii z innymi autorami (31.10 i O, Choinka!). Nie oznacza to, że nic nie piszę. Wręcz przeciwnie. Problem polega tylko na tym, że nie potrafię nic skończyć. Nowy pomysł, kolejna idea i zaczynam w głowie tworzyć coś nowego, później ta myśl nie pozwala mi dokończyć pisanie dawnych rzeczy i w ten sposób powstają nowe. Mogłabym być mistrzynią w niedokończonych książkach. Jedna, druga, trzecia, czwarta, a i piąta też się znajdzie. Nawet nie łudzę się, że kiedykolwiek je dokończę. Może pomysł jeszcze gdzieś wykorzystam, może szczęśliwym trafem wymyślę coś nowego i po modyfikacji znowu mnie zainteresuje, ale w przeciwnym razie sami wiecie. Nie pomagają zapewnienia, że tym razem się uda, bo później wychodzi, jak zawsze. Rozwiązaniem dla mnie są tylko opowiadania, bo zazwyczaj mieszczą się one w około dwudziestu stronach. Tylko, by coś z nimi zrobić musiałabym ich mieć ponad dziesięć. W przeciwnym razie pozostaje mi krótki e-book, wysłanie opowiadania na konkurs lub odłożenie go do szuflady.
Sama nie wiem, czy brakuje mi motywacji do pisania, a zwłaszcza do skończenia danej książki czy raczej krytyki. Może powinnam te moje kilkadziesiąt stron porozsyłać po wydawnictwach i gdy znajdzie się ktoś zainteresowany wydaniem będę zmuszona dokończyć pisanie. Myślę, że to nie jest też taki zły pomysł. Kiedyś spróbuję. Tylko, ile później będę przeciągać wysłanie całości - tydzień? Wystarczy, by dopisać do słowa "Koniec"? A jeśli nie zdążę? Po takiej wpadce będę skreślona w wydawnictwach, jako ta niepoważna.
Zostaje mi jeszcze pisanie na blogu. Tutaj jakoś potrafię coś naskrobać, nawet jeśli piszę jeden tekst na dwa podejścia. Zwłaszcza w środku nocy, jak i teraz.
Zostaje mi jeszcze pisanie na blogu. Tutaj jakoś potrafię coś naskrobać, nawet jeśli piszę jeden tekst na dwa podejścia. Zwłaszcza w środku nocy, jak i teraz.
A i chciałabym nadmienić, że nie siedzę nad kartką papieru lub z włączonym edytorem tekstu i czekam na moment, w którym zacznę pisać. W oczekiwaniu na przyjście weny powinno się jednym okiem zawiesić na pęknięciu w suficie i przeanalizować czy aby na pewno się nie powiększyło. Ja zaś w czasie, w którym powinnam się skupić na pisaniu, robię miliony innych rzeczy. Wtedy pojawiam się inna ja. Antonina malarka, Antonina fotograf czy po prostu Antonina rysownik dziwnych kształtów. Zawsze czymś pochłonięta, byleby było to świeże, bo szybko się nudzę i szukam nowych wyzwań. Powinnam szukać mojej motywacji, albo znaleźć samą siebie.
Kim jestem?
Jestem debiutantką w stanie spoczynku.
Antonina Kostrzewa
sobota, 25 lutego 2012
Pieniądze to nie wszystko
Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w XUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest
Dzisiejszy wpis miał być trochę inny. Dokładnie nawet nie dzisiejszy, tylko środowy, ale czasami z pracą tak bywa, że trzeba poświęcić jej trochę więcej, niż byśmy myśleli. Nawet nie z chęci zarobienia większej ilości pieniędzy, wykazaniu się czy zakończeniu jakiegoś projektu, lecz tylko po to, by opłacić kolejne rachunki. Sama nie wliczam pieniędzy wydawanych na bieżące sprawy do budżetu domowego, tylko traktuję je jak pieniądze, których już nie mam. Właściwie, dlaczego piszę o pieniądzach? Czyżbym miała narzekać, skoro niedawno pisałam o tym, by właśnie tego nie robić. I tak, i nie. Nie będę narzekać, bo to można robić zawsze i mówić, że gdyby na koncie było więcej, to można by kupić nowe rzeczy. Ja raczej wolę poruszyć temat spokoju psychicznego, gdy wiemy, że nie ścigają nas żadne długi. Powiedzmy, że sama miałam z nimi małą przygodę, więc mogę opisać moje doświadczenia.
Fot.: www.acidcow.com
Teraz sobie dopiero uświadomiłam, że ten cały czas mojej niemocy twórczej, kiedy praktycznie nic nie napisałam, a wszystko inne odłożyłam na półkę wiązał się z tym, że gdzieś w mojej głowie ciągle siedział temat braku pieniędzy. Nie mogłam, a nawet i teraz o tym myślę czasami, skupić się na jakimś konkretnym zadaniu, by mieć poczucia, że w tym czasie mogłabym coś zarobić, co podreperowałoby mój budżet. Wtedy moje przekonanie o marnowaniu czasu na przeglądaniu "zjadaczy czasu" w internecie wzrosło do tego stopnia, że nawet nie chciałam włączać komputera, by nie czuć się winna.
Dobrze wiem, że nie potrzebuję milionów, by czuć się spokojnie o swoją przyszłość i nie obawiać się, że za każdym dzwonkiem może kryć się komornik. Jednak samo poczucie spokoju i niezastanawianie się, czy starczy mi do kolejnej wypłaty sprawia, że mogę w zupełnie inny sposób funkcjonować. Gdy jestem głodna, to kupię sobie bułkę, zamiast głodować przez pół dnia. Nie mam doła, że za mało robię i to wszystko moja wina, a co najważniejsze mam czas na swoje zainteresowania. Mogę pisać, mam chęć widywać się z innymi ludźmi, mam ochotę żyć. Dopiero teraz wygrzebuję rzeczy, które odłożyłam na półkę: "Na później".
Fot.: www.acidcow.com
Co to wszystko ma do samotnych? Otóż każdy z nas ma jakieś fundusze, które może przeznaczyć miesięcznie na jakąś rozrywkę. Jeśli nie mamy za wiele, to będziemy zmuszeni odmawiać, by się nie zapożyczać u znajomych. Każde wyjście z domu wiąże się z jakimś wydatkiem - fitness/siłownia, kino, bar, kawiarnia, klub, nawet wizyta u znajomych. Nie zawsze możemy sobie pozwolić, by móc korzystać ze wszystkich możliwości. Nie jest to jedyny powód, dlaczego samotni wolą zostać tylko w swoim towarzystwie, ale chciałabym zwrócić także i na to uwagę. Z jednej strony was namawiam, byście korzystali z życia, ale sama nie popatrzyłam na drugą stronę medalu. Tylko niech to nie będzie teraz nową wymówką.
Na szczęście wiosna jest już blisko i będziemy mogli wyjść spokojnie do parku, by zaczerpnąć świeżego powietrza i posiedzieć na ławce. Też pójdę i mam nadzieję, że z wolną od zmartwień głową.
Na koniec chciałabym zaprosić wszystkich na nową stronę o literaturze:
Antonina Kostrzewa





























